Hoewel de Boston PGB-565-144 op veel vlakken presteert, zijn er ook duidelijke beperkingen die je in overweging moet nemen. De meest opvallende is het gebrek aan uitgebreide draagopties: de tas heeft alleen handgrepen en geen geïntegreerde schouderriem, rugzakriemen of wieltjes. Voor korte afstanden is dat acceptabel, maar wie langere afstanden moet lopen of veel apparatuur tegelijk draagt, zal snel merken dat handgrepen minder ergonomisch zijn en moeilijker op te stapelen of te combineren met andere tassen.
Een ander zwak punt is het ontbreken van interne of externe opbergvakken. In de productbeschrijving worden geen vakken genoemd voor accessoires zoals voeding, pedalen, kabels of bladmuziek. Dit betekent dat aanvullende tassen of losse opbergoplossingen nodig zijn, wat het gemak tijdens optredens of transportsessies vermindert. Ook is de tas, ondanks het duurzame nylon, niet expliciet waterdicht — 1680D nylon is waterafstotend maar geen garantie tegen zware regen of onderdompeling. Voor buitenoptredens of onvoorspelbaar weer is een extra regencover aan te raden.
Tot slot: hoewel 25 mm schuim voldoende is voor veel scenario’s, biedt het niet dezelfde bescherming als harde flightcases bij extreme schokken of wanneer bagage ruw behandeld wordt tijdens luchttransport. Als je veel vliegt of je instrument vaak aan ruwe behandeling blootstaat, is een hardcase veiliger. De gigbag is sterk in lokaal en dagelijks gebruik, maar heeft zijn grenzen bij intensief, ruw of langdurig transport.